Yeni Sonsuz Us
Sayfalar: 1 - 2 - 3 - 4 - 5 - 6 - 7 - 8 - 9 - 10 - 11 - 12 - 13 - 14 - 15 - 16 - 17 - 18 - 19 - 20 - 21 -

Oyuna farklı bir başlangıç...

delete

Bir sabah açtım gözlerimi uyandım kendime. Hemen farkettim farklı bir uyanıştı bu, sanki bir başka göz daha vardı göz bildiklerimden başka ve o açmıştı kendini bu güzel dünyaya, doğduğumdan beri ilk defa. “Merhaba” dedim içimden gülümseyerek, “herşeye merhaba”

Gözlerimi gezdirdim etrafta herşey aynı gibi duruyordu, ama aynı değildi sanki. Ellerime baktım uzun uzun, sonra fırladım yataktan koştum aynaya kendime baktım, gözlerimde ne engin bir güzellik varmış, ne çok şey anlatmaya çalışırmış anladım. “Merhaba dedim içimdeki muhteşem varlığa “seni çok seviyorum”

Sonra çıktım sokağa yüzümde kocaman bir gülümseme, atladım arabaya gitmeye başladım her gün geçtiğim yollardan. Herşey konuşuyordu bana. “Nihayet gördün ben’i” diyordu ne kadar muhteşemim değil mi? “Evet” dedim “evet, harikasın, bütünüyle harikasın”. İnsanların yüzlerine baktım hepsi bir’in bir parçası, göz kırpıyorlardı bana. “İşte perde açıldı, hoş geldin yeni dünyaya”.

Sevgi taştı içimden anladım herşeydim ben, herşey de ben. Sevgiyi hissettim her zerremde , sevmeyi ne kadar özlediğimi anladım birden önemli değildi sevilmek, sevmeyi özlemiştim ben, kimbilir kaç zaman önce bırakmıştım bu güzel duyguyu, kaç zaman önce kapatmıştım gözlerimi, saklanmıştım perdenin arkasına , çabalayıp duruyordum, yarattığım dramlarla ağlayıp, içime sinmeyen kahkahalarla yetiniyordum. Hep bir eksiklik vardı. Sevilmeye çalışıyordum önce sevmenin gerekliliğini unutarak. Zannediyordum ki sevilmek di hayatı mutlu kılan. Oysa bu uğurda her çabaydı beni gerçek ben’den uzaklaştıran. Sevebildiğimi de sanırdım üstelik oysa ne kadar uzakmış yaşadıklarım bu tanımdan. Sevmek karşındakinin içteki muhteşemliğini görmekti öncelikle, sonra dış ta oynamayı seçtiği yüzüne kabul vermekti, saygı duymaktı varlığına, olmasına izin vermekti, değiştirmeye çalışmadan. Bütünü görüp severek, her bir parçayı kucaklamaktı yaşadığım. Ne muhteşem bir zeka vardı bu oyunun arkasında, hayran kaldım gördüklerime, o an yaşadıklarıma.

Hissettim kendi gücümü, anladım birden bana anlatılmaya çalışanları. Uzun zamandır zaten olduğum şeyi olmaya çalışıyormuşum ben anladım. Derin derin uğraşlar veriyormuşum, çabalıyormuşum. Oysa zaten ben mişim. Zaten sevgiymişim, zaten ışıkmışım. Bunları gördüğümde sanki bir kalıbın aktive olması gibi başladı sistem çalışmaya,uyandı tüm bilgiler güzel bir ışık yayılmaya başladı etrafa.

O an anladım endişelenecek hiçbir şey yoktu bu oyunda. Herşey olması gerektiği gibi en uygun çözümle yaratılıyordu olması gerektiği anda. Oyunun şifresi çözülmüştü artık. Tüm cevaplara ulaşabiliyordum bir anda. O andan itibaren karşıma çıkan her sorun karşısında bunalmak yerine söylediğim tek şey vardı “ bu sorun çoktan halledildi ve çözüm gelecek bana en uygun anda”. Nerden di bu güven? Ben’den. Bendim yaratıcı, bu oyunu kurgularken ve oynarken her sorunun cevabını da yazıp kaldırmıştım bir rafa. Hepsi ama hepsi duruyordu orada. O kaynağı unutmuştum sadece. Hatırladığımda oyun şekil değiştirdi bir anda. Herşeye gülmek geliyordu içimden , “bakalım bunun cevabı neymiş gelince görelim” diyordum her sorunda. Anladım ki görmemiştim o ana kadar bütünün zekasını oynadığım oyunda, kendi küçük penceremden bakmaya çalışıp çözmeye çalışmıştım, çözümden uzaklaşa uzaklaşa.Oysa yarattığım cevaba güvenmemek, beklememekmiş bütün aldatmaca.

Birde herşey kendisi olmalıymış sadece kendisi için varsa güzelmiş bunu anladım bir anda. An’da yaşamak dedikleri buymuş aslında. O an da yapılan, yaşanan ne ise onu tatmakmış ve farklı sorumluluklar yüklememekmiş hiçbir konuya. Sevmekse birini sadece sevmek olmalıymış ilişkilerde amaç. Oysa ne çok beklenti yıkmışım ilişkilerime yıllarca. Sevmek sevilmek ve sevgiyi hissetmek kenarda köşede kalan bir ayrıntı olmuş hiç farkında olmadan. Sadece “sevgi için olmalı” dediğim an o cevap ta çıktı geldi kısa sürede karşıma. Artık beklentim yoktu ve olmayacaktı bu duygulardan başka.

Anladım ki anda yaşanırmış herşey ya da hiç yaşanmazmış farkında bile olmadan. Geçmiş öldürürmüş bizi gelecek ise boğarmış. Gerçek olmayan bu iki kavrama odaklandığında yaratıcı gücümüz ne yapacağını bilemez susarmış, çünkü bu olmayan zamanlarda yaratım da olamazmış. Bir karmaşa saramış benliğin dört bir yanını, an’a gitmeye özlem duyarmış tüm benlik, çünkü yaratıcılık sadece an da varmış. Oysa ne çok uğraşmıştım geçmiş ve gelecekle, ne çok uzak kalmıştım an’dan. Hiç olmayan kavramlarla uğraşıp kendim de olmamayı seçmiştim uzun zamanlar boyunca. An’da gördüm var olan herşeyi, an da tattım, an da yaşadım. Ben an’da isem varım anladım.

Şimdi ne mi yapıyorum? Her sabah gülümseyerek başlıyorum bu güzel oyuna. Oyunun yaratıcısı olduğumu bilerek güvenle sarılıyorum hayata. Tad alıyorum kendime çektiğim her olaydan, yaratımdan. Karşıma çıkan her sorunda görüyorum bana yola çıkmış gelen cevabı, bekliyorum yüzümde kocaman bir gülümseme.Cevaplar geldikçe kahkahalar atıyorum yaratıcılığımın büyüklüğüne.

Seviyorum her an içimde sevginin muhteşemliğini hissederek ve sevilmeyi çekiyorum içime her anını hakettiğimi bilerek. Bir çocuk gibiyim kendi muhteşemliğinden başka bir şey bilmeyen. Birazda şımarık bir çocuk, aksi söylendiğinde gülüp geçen. Oyunum önemli bir tek, her sabah oynamak için kalkarım. “Ben’im ben” bunu söyler, her an bunu yaşarım.
Piraye Erdoğan

www.ruhsalplatform.com


Yazının başı,

xenix -- 21.07.2008 - 20:51

Bana Kafka'nın Değişim kitabını hatırlattı.

Bir sabah açtım gözlerimi, devcileyin bir böceğe dönüşmüş buldum kendimi.

xenix: Farkındalık güzel birşey, farkında olduğunu paylaşmakta.


sevgili xenix

medisis -- 21.07.2008 - 21:32

Buna benzer çok yazılar var. Okuyunca içimde kelebekler uçuştu bende paylaşayım dedim:)))


Onbeş sene kadar önce bu

Agnia -- 23.07.2008 - 07:34

Onbeş sene kadar önce bu yazının söyledikleri içime dolmuştu. Yine de tüm hücrelerimin bu realiteyi yaşaması biraz zaman aldı. ANda yaşamak sevinçli, heyecanlı ve bir o kadar da şaşırtıcıdır. Ve fakat uyarmak isterim ki, tehikelidir de. Bunu asla korkutmak amacı ile söylemiyorum sadece bir tespit; çünkü önceden inşa ettiğiniz bir dünyayı yaşamıyorsunuz artık, var olan her neyse ona açmışsınız kendinizi ve burada her şey var. Emin olduğunuz şey, siz birine yapışıp kalmadıkça tüm enerjilerin hareket halinde olduğu, rüzgar gibi ordan oraya estikleridir. Eğer size çarpan enerjiyi kendi bireyselliğiniz ile ölçme hatasına düşmezseniz, dengeyi koruyabilirsiniz aksi halde bocalamak kaçınılmaz oluyor.


O kadar eski mi? Hiç

medisis -- 23.07.2008 - 18:13

O kadar eski mi? Hiç bilmiyordum... Hayat zaten tehlikeli tuzaklarla dolu bir oyun değil mi? Biz onu neşeli ve sevgidolu bir oyuna dönüştürmeye çalışalım belki bu düşünçelerimizle bir değişiklik yaratabiliriz:))) Değerli uyarılarınız için teşekkürler sevgili arkadaşım...


Gözümden kaçanlar..

canu -- 10.10.2008 - 11:44

Nasıl oluyorsa bazı güzel yazılar gözümden kaçıyor.İşte bu yazıda da Var'lığın uyanışı ve sevinci işleniyor. Sağolun sevgili medisis. Yazının 15 değil 150 yıl önce yazılmasının ne önemi var ki? Şimdi okuyanlara ŞİMDİ ulaşıyor.
Bu halleri yaşamak, yaşam coşkusunu doya doya içine almak ne yazık ki her zaman mümkün olamıyor. OLDUĞU ZAMANDA ,NASIL DESEM ZAMAN MEKAN ERİYOR,SADECE VARLIK OLUYORSUN. Tehlikeli olduğuna hiç inanmıyorum .Dünyanın şu gidişatının sorumlusu bu hallere giremeyenler ve girmek istemeyenlerdir. KİM VE NE OLDUĞUNU BİLMEK, YAŞAM AMACINI ÇÖZMEK, BİR VE BÜTÜN OLMANIN HAZZINI yaşamak kime ne zarar verir ki..
Keşke bu halleri daha sık yaşayabilsek, yolunu bilsek te hiç çıkmasak.. diyeceğim ama bu dünyaya geliş amaçları arasında biraz da -mış ve -miş gibi yapmak da var gibi geliyor ;).


Sevgili canu, Maalesef arada

medisis -- 16.10.2008 - 20:15

Sevgili canu,
Maalesef arada bende çok güzel yazıları kaçrıyorum.Fakat bir şekilde bir yerde tekrar karşımıza çıkıveriyor:)))


Yeni Sonsuz Us
Sayfalar: 1 - 2 - 3 - 4 - 5 - 6 - 7 - 8 - 9 - 10 - 11 - 12 - 13 - 14 - 15 - 16 - 17 - 18 - 19 - 20 - 21 -